ฉันมองคนที่ตัวเองรักสูญเวลาทุ่มเถียงกับเอไอวันละหลายชั่วโมง

ตลอดช่วงชีวิตอันยาวนานเกินไปของฉัน เห็นความสัมพันธ์ของมนุษย์เคลื่อนห่างออกจากกันเรื่อยๆ โดยมีตัวกลางเป็นเครื่องมืออื่น มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว เหมือนกับดาวเคราะห์ที่โคจรในระบบสุริยะเพิ่มระยะเหวี่ยงให้ห่างออกจากดวงอาทิตย์ ช้าๆ แต่ไม่เคยหยุด

ในยุคแรกอาจเพราะทีวี หนังสือพิมพ์ คอมพิวเตอร์ สิ่งใดก็ได้ที่ช่วยเข้ามาเป็น distraction ให้มนุษย์ไม่ต้องมองคนตรงหน้า มองครอบครัวที่น่าเบื่อหน่ายและผิดหวัง โตมาเราก็มีสมาร์ทโฟน เมื่อทุกคนก้มลงมองหา distraction จากจอของตัวเอง คนสุดท้ายที่ยังแหงนหน้ามองแล้วไม่เจอใคร ก็เลยจำต้องหยิบมันขึ้นมาบ้าง เป็นบรรทัดฐานใหม่ให้กับการใช้เวลาร่วมกัน

เราห่างออกจากกันเรื่อยๆ ได้ยินกันน้อยลง แม้หูจะฟังสิ่งที่อีกคนพร่ำพูด แต่ตาก็ไล่อยู่ที่ปลายนิ้ว scroll สมองเลือกประมวลผลอย่างกระอักกระอ่วนว่าอะไรที่สำคัญกว่า สุดท้ายก็เลือกสิ่งที่เข้าใจง่ายกว่า เพื่อประหยัดพลังงาน เพราะนั่นคือสิ่งที่สมองชอบทำ

สุดท้ายการมาถึงของ LLMs เริ่มดึงให้ระยะห่างของมนุษย์ (ที่แย่อยู่แล้วแต่เดิม) ห่างไกลออกไปอีก เราไม่เอ่ยปากถามมนุษย์ด้วยกันเองในสิ่งที่อีกคนถนัดแล้ว ไม่อยากปรึกษา ไม่เห็นประโยชน์ที่จะรอคอยการตอบรับที่ไม่ instant และคาดเดาไม่ได้ ไม่อยากรับความเห็นต่างด้วย แค่มีเอไอพยักหน้ากับฉันก็พอ เราลืมถามตัวเองแล้วว่าเรากำลังกลายเป็นอะไร

ฉันมองคนที่ตัวเองรักสูญเวลาทุ่มเถียงกับเอไอวันละหลายชั่วโมง... แล้วก็รู้สึกสิ้นหวังปนเสียดาย