อยากให้รสอร่อยของทุกสิ่งอยู่ได้นานกว่านี้

อาหารมื้อเช้า ที่พอเที่ยงก็ลืมไปแล้วว่าอิ่มอร่อยแค่ไหน หรือครั้งล่าสุดที่กินข้าวกับครอบครัว เรื่องพวกนั้นสำคัญแค่ไหน... ยิ่งนานวันสมาธิก็สั้นลงทุกที ทุกวันนี้ละครเรื่องโปรดไม่ได้ฉายสัปดาห์ละ 2 ตอนแล้วนะ เราจะดู on demand มากแค่ไหนก็ได้ จะดูรวดเดียว 40 ตอนเลยก็ยังได้

พอรู้ตัวอีกทีละครก็จบลงเสียแล้ว ยังไม่ทันซึมซับเนื้อเรื่อง เก็บมาไตร่ตรองเหตุผลในการกระทำของตัวละครเหล่านั้น ยังไม่ทันจำชื่อบางคนด้วยซ้ำ ความสนุกและความสุขจางหายไปจากเราอย่างรวดเร็ว

ฉันเหนื่อย (ไม่ต้องบอกก็คงรู้) กับโลกที่เหวี่ยงเราไปไวเหลือเกิน อยากจดจำความประทับใจบางอย่างให้นานกว่านี้ ตราตรึงกว่านี้ มีความหมายมากกว่านี้ แต่ "ความหมาย" ของสรรพสิ่งที่จารึกลงในใจ ใครเป็นคนกำหนด เราเคยชินกับการเห็นเพียง "ความรวดเร็ว" เท่านั้นที่เขาต่างบูชา

ยังมีทางใด ที่จะฝืนต้านมวลกระแสของข้อมูลที่เชี่ยวกราก ทั้งความคาดหวังถึงสิ่งที่เราต้องทำ-หรือควรทำ เพื่อฉวยคว้าเฉพาะ "สิ่งที่สำคัญ" เอาไว้ได้ด้วยมือตนเอง

อยากให้ทุกอย่างช้ากว่านี้ อิ่มเอมใจได้นานกว่านี้